De meeste partijen worden in het derde speeluur beslist, zo ook de externe wedstrijd van ons tweede team tegen Hoogeveen 2. Roden begon de wedstrijd met een achterstand doordat Menno Keizer zijn vooruit gespeelde partij had verloren. Ook Olaus Diebrink moest een vroege nul incasseren. De stand werd gelijk getrokken door Jeppe Teensma en Arnold Meijster. Vooral Arnold was hier zeer tevreden mee - eindelijk weer eens een goede partij gespeeld. De stand op de resterende vier borden was enigszins bedenkelijk. Het zou misschien nog een gelijkspel kunnen worden, maar dan moest het niet tegenzitten. Jan van Spijker keek in een toreneindspel tegen een achterstand van drie pionnen aan en dat was teveel (3-2). In het laatste speeluur moest het dan gebeuren, maar het begon met een tegenvaller. Ale Bakker liet een goede stelling remise lopen. Hij bracht een mooi schijnoffer op het bord, maar dat leverde uiteindelijk een volkomen gelijke stand op. Ook Jan Duisterwinkel speelde remise. Hij speelde een wisselvallige partij. Jan stond uno momento dato een pionnetje voor, maar zijn stukken stonden elkaar in de weg in een hoekje van het bord. Toen het hem onder het toeziend oog van Kees eindelijk was gelukt deze stukken te bevrijden, stond hij zeer goed. Veel toeschouwers telden het punt al, maar Jan raakte in de spanning van het laatste speeluur de draad kwijt en opgelucht en teleurgesteld tegelijk nam hij het remiseaanbod van zijn charmante tegenstandster aan. Het uur van de waarheid! Het stond 4-3 voor Hoogeveen en Theo Wolthekker vocht voor lijfsbehoud. Tevergeefs. Zijn tegenstander was Ruud Winkel, een 87-jarige veteraan met een schat aan toernooi-ervaring. Nadat hij een centrale lijn voor zijn torens had veroverd en ook nog een ver opgerukte vrijpion had gecreëerd, was er voor Theo geen enkele kans meer op redding.

In de zesde ronde van de interne competitie ging alle aandacht uit naar de partij van de verrassend sterk presterende Arend van der Burgh tegen de kersverse nummer 1, Tom Visser. Zou het Arend weer lukken? Zijn opening met de witte stukken zag er veelbelovend uit, maar in het middenspel gaf hij zo maar een pion cadeau. Toen ging het snel van kwaad tot erger en kon Visser de partij naar zich toe trekken. De grootste verrassing kwam van Henk Kouwenberg die vorige week Johan Zwanepol op remise hield en nu van Ruurd Kunnen won. Jan is daardoor de best geplaatste C-speler met een achtste plaats. Johan profiteerde van een paar zwakke zetten van Derk Holman die met zijn 90 jaren nog steeds goede partijen speelt. Jan Pezij had met wit een zware kluif aan Arnout Wegerif die dit seizoen goed op dreef is. Het werd uiteindelijk remise. Bob van Maanen vergat gebruik te maken van slordig spel van Frans van Doorn en verloor. Kees Duisterwinkel wist een veel betere stelling tegen Leen van der Heide niet te verzilveren en deed zich met remise wat te kort. Frits Bosman werd geleidelijk van het bord gedrukt door de met zwart spelende Cees Hageman. Jannie Russchen leverde een goede prestatie door met wit na een enerverende partij Ab Colly te verslaan.

“Ik geef het op” klinkt het door de bijna lege speelzaal. Lieuwe kijkt nog even naar zijn uitzichtloze positie, twee pionnen minder en nog 12 seconden op de klok. Weg eerste plaats. Wel moet worden gezegd dat Tom met wit een degelijke partij speelde en een positie opbouwde waar Lieuwe niet zo goed raad mee wist.

Henk Kouwenberg leverde een verrassende prestatie door met de witte stukken na een moeilijk eindspel tegen Johan Zwanepol remise te spelen. Henk hield de rug recht toen hij met een pion minder een paardeneindspel moest spelen en veroverde een verdiend half punt. Maar neem nu Arend, die blijft verrassen. Nu was Jan Duisterwinkel de klos van Arend's scherpe blik op het schaakspel. De degradatie naar de C klasse heeft Arend goed gedaan; hij staat nu op de vierde plaats.

Na een lange en slopende partij moest Cees Hageman, die taai verzet bood, toch zijn meerdere erkennen in Ruurd Kunnen die met zijn 15e plaats op de ranglijst wel een puntje kan gebruiken. Jan Pezij maakte na een aantal jaren zijn comeback bij Schaakclub Roden met een overtuigende overwinning op Bob van Maanen. Arnold, vorig seizoen zo goed op dreef, liet na een correct gespeelde opening de winst tegen Frits Bosman glippen en moest genoegen nemen met remise. Tot overmaat van ramp kreeg Arnold ook nog te horen dat de sleutel van de drankkast zoek was. Gelukkig bleek aan het eind van de avond er nog wat bier te zijn ontdekt in de koelkast achter de bar.

Theo verdedigde zich zorgvuldig tegen een aanvallend spelende Arnout Wegerif. Met de zwarte stukken wist Theo een tegenaanval op te zetten en de partij in zijn voordeel te beslissen. Jannie had besloten nu eens de eerste partij van haar tegenstander te winnen, in dit geval van Albert. Jannie speelt het liefst zoveel mogelijk partijen op een avond en begon er een gewoonte van te maken de tweede of derde partij winnend af te sluiten nadat ze de eerste, dus voor de competitie geldige partij, had verloren. Ook voor haar helaas geen lekker glaasje port zoals haar in het begin van de avond was toegezegd als ze zou winnen.

Mark Hoogendijk verschalkte al in een vroeg stadium Leen van der Heide door een stuk te winnen. Ondanks dat Mark zijn stelling ook daarna niet zo prettig vond wist hij zijn stukken beter te positioneren en de partij in stijl te winnen. Kees Duisterwinkel was tevreden met een remise tegen Ab Colly. Je weet het maar nooit bij Ab. Hij heeft soms van die spectaculaire uitschieters.

De onderlinge verschillen zijn klein dus de vraag is: “Wie zal er na de volgende ronde de ranglijst aanvoeren?” Misschien Arend van der Burgh wel. 

Menno Keizer speelde voor externe competitie zijn partij aan bord 1 tegen Bert Janmaat vooruit. Helaas moest hij, spelend met de zwarte stukken, na enige verkeerde taxaties in Bert zijn meerdere erkennen.

Lieuwe Boskma heeft de leiding genomen in de interne competitie. Henk van Bemmel hield lange tijd goed stand, maar toen werd hij het slachtoffer van twee mooie tactische zetten die Lieuwe beslissend voordeel opleverden. De eerste vijf plaatsen van de ranglijst worden nu bezet door A-spelers, maar bij de volgende vijf zijn drie B-spelers en een C-speler. Die C-speler is good-old Arend van der Burgh. Tegen Bob van Maanen won hij al gauw een paard en dat was voldoende voor de winst.
Jan van Spijker vertelde voor het begin van de vierde ronde dat hij weliswaar voortvarend aan de weg timmert, maar dat hij in de vorige ronde toch echt niet zo goed had gespeeld als de verslaggevers op de website hadden doen voorkomen. Het was bar en boos geweest en Ale Bakker had hem in twee zetten mat kunnen zetten. Dergelijke opmerkingen zijn meestal bedoeld om de volgende tegenstander zand in de ogen te strooien. Alsof Jan een prutser met twee linker handen is die eigenlijk geen hamer kan vasthouden. Nou, we weten wel beter. Hij handhaafde zich in de top van het klassement door remise tegen clubkampioen Ger Battjes. Een prima prestatie, en er had zelfs nog meer in gezeten. Ger had zich verrekend en een loper verloren. Door zich inventief te verdedigen en na een paar onnauwkeurigheden van Jan wist hij in het eindspel ternauwernood het vege lijf te redden.
Plaats tien wordt ingenomen door Jan Duisterwinkel na winst op Arnout Wegerif. Arnout dreigde een stuk kwijt te raken wat hij met het nietige zetje g2-g3 dacht te voorkomen. Jan produceerde daarop een machtige damezet waarna het direct helemaal uit was. Tom Visser zette zijn opmars naar de top van de ranglijst voort door Theo Wolthekker te verslaan. Na enige tactische schermutselingen was Theo onder druk komen te staan. Misschien was zijn stelling nog houdbaar toen hij twee zetten verwisselde en pardoes een paard weggaf.
Van de overige partijen viel de overwinning van Ruurd Kunnen op Arnold Meijster op. Een dubieus maar gevaarlijk gambiet was de inleiding tot een snelle overrompeling. Frans van Doorn dolf het onderspit tegen Olaus Diebrink in de stijl van “gegokt en verloren” en Mark Hoogendijk verzilverde, ondanks taai verzet, een gewonnen stuk tegen Ab Colly. Cees Hageman won van Albert Dijksma, die na langdurige afwezigheid zijn draai nog moet vinden, en Dick Dalmolen behaalde een regelmatige overwinning op Ale Bakker. Kees Duisterwinkel bestookte Jannie Russchen voortdurend met kleine en grotere dreiginkjes, waar Jannie op den duur geen verweer meer tegen had.

De interne competitie was aan zijn derde ronde toe. In totaal worden er 30 ronden gespeeld, dus alles is nog mogelijk, maar partijen tussen de eerste team-spelers kunnen nu al betekenis hebben voor de eindstand. Om in ouderwetse voetbaltermen te spreken: het zijn altijd vierpuntenwedstrijden. Johan Zwanepol had in de tweede ronde een nederlaag tegen Lieuwe Boskma moeten incasseren. In de derde ronde was Ruurd Kunnen zijn tegenstander, weer een eerste teamspeler. Hij moest dus aan de bak om niet vroeg in het seizoen op achterstand te worden gezet. Ruurd speelde zwak en Johan veegde hem werkelijk van het bord. Nadat Ruurd een goede kans op herstel had laten liggen, haalde Johan  met overtuiging de volle buit binnen. Nog zo’n vierpuntenwedstrijd was de partij tussen Ward Romeijnders en Lieuwe Boskma. Deze twee waren voorzichtiger en kwamen tot remise. Zij staan nu bovenaan met 2½ punt. Aan de top worden zij vergezeld door Henk van Bemmel met 2 uit 2. Henk versloeg Jeppe Teensma. Kampioen Ger Battjes moest het opnemen tegen Theo Wolthekker die hem met verve tegemoet trad. Ger wist de aanvallende bedoelingen van zijn tegenstander te weerleggen en uiteindelijk keek Theo aan tegen een slechte pionnenstructuur met ook nog een pion minder. Dat gaf uiteindelijk de doorslag in Gers voordeel. Tom Visser die in de tweede ronde van Ward had verloren (ook al een vierpuntenpartij), herstelde zich met winst op de pas naar de A-groep gepromoveerde Arnold Meijster.
Hoe interessant al deze partijen ook waren, de partij tussen Ale Bakker en Jan van Spijker trok de meeste aandacht. Ale had zijn stukken meteen na de opening naar de koningsvleugel gedirigeerd en op het eerste gezicht leek de stelling van Jan te bezwijken onder het geweld. Maar Van Spijker is een harde en hij wist uiterst behendig te ontsnappen en zelfs in het voordeel te komen. De aanval had Ale een stuk tegen twee pionnen gekost. Dit nadeel was uiteindelijk beslissend in deze zeer spectaculaire partij. Het leverde Jan de voorlopig vijfde plaats in de rangschikking op, waarmee hij de hoogstgeplaatste B-speler is. In de C-groep zijn Henk Kouwenberg en Arnout Wegerif goed op dreef. Beiden wonnen in de derde ronde.

Afgelopen maandag heeft schaakclub Roden zijn jaarlijkse ledenvergadering gehouden. Dat was tegelijkertijd de start van een nieuw seizoen.
De club is optimistisch. Financieel zit het goed, we hebben een mooie speellocatie, het Ot & Sientoernooi heeft inmiddels een vaste plaats op de regionale schaakkalender verworven en het Basisscholen Schaakkampioenschap van de gemeente Noordenveld was een geweldig schaakfeest met zo’n honderd deelnemers. En het belangrijkste: iedereen gaat goed met elkaar om.
Voorzitter Lieuwe Boskma: In vergelijking met veel andere schaakclubs in de regio en landelijk staan wij er goed voor. Er is maar heel weinig verloop. Dat is een aanwijzing dat de leden het naar hun zin hebben. Het is kortweg een gezellige club. Hoewel er in elke partij fanatiek op winst wordt gespeeld, weet iedereen dat hij of zij geen grootmeester is en dat ook niet zal worden. Het kloppend hart van de vereniging is de interne competitie en dat willen we zo houden. Toch doet de vereniging ook mee aan de regionale clubcompetitie (de NOSBO-competitie), met wisselend succes. Onze speellocatie in het Trefpunt, in de Scheepstraschool bij de Brink in hartje Roden, draagt in belangrijke mate bij aan de prettige sfeer.
Als gezelligheid zo’n belangrijke doelstelling is, waarom zou je dan juist gaan schaken? Is klaverjassen of bridgen niet leuker?
Boskma: Klaverjassen en bridgen zijn ook leuk. Wat je het leukste vindt is een kwestie van smaak. Schaken is een fascinerend spel met een lange, rijke geschiedenis, maar toch modern. Op een van onze trainingen bespraken we een partij uit 1914. Die werd dus vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog gespeeld. Maar hij is nu nog relevant en we hebben hem geanalyseerd met behulp van een schaakcomputer.
Is er nog plaats voor nieuwe leden?
Boskma: Jazeker. Op de ALV hebben we afgesproken speciale aandacht te schenken aan nieuwe leden. Op de eerste clubavonden van het seizoen gaan de deuren wijd open voor geïnteresseerde niet-leden. Wie wil niet kennismaken met een club als schaakclub Roden? De mensen worden opgevangen, er wordt besproken wat ze van de club verwachten. Van onze kant vertellen wij wat wij te bieden hebben: interne en externe competities, clubblad, website, trainingen, enz. Bij voldoende belangstelling willen we schaaklessen voor beginners gaan geven. Als je “vroeger” hebt geschaakt en overweegt het weer eens op te pakken, is het nu een goed moment om in te stappen. De eerste avond is 4 september, om 19.30 uur in het Trefpunt.
En de jeugd?
Boskma: Natuurlijk ook voor de jeugd. We hebben een aparte jeugdafdeling. Die begint om 18.30 uur. Alle informatie is te vinden op www.schaakclub-Roden.nl.

 

Het was een spannende afsluiting van het seizoen. Vorige week was al bekend geworden welke spelers direct zijn gepromoveerd en gedegradeerd. Op de laatste speelavond moesten nog vier beslissingen vallen in de promotie-degradatiewedstrijden tussen de groepen A, B, en C. Acht spelers schaakten om vier plaatsen. Dat was een experiment, dat volgend seizoen wordt voortgezet als de ledenvergadering het wil. De  A-spelers wisten zich te handhaven, maar twee B-spelers konden niet aan degradatie ontkomen. Aan het eind van de avond waren Mark Hoogendijk en Cees Hageman de meest gelukkigen. Zij promoveerden van de C-groep naar de B-groep.

laatstespeelavond 1Cees moest het opnemen tegen Arend van der Burgh, de voorlaatste van groep B. Hij zette met de witte stukken een prachtige aanval op die hij in stijl afrondde. Henk Kouwenberg was hetzelfde lot beschoren als Arend. Hij verloor tegen Mark in het middenspel een stuk en moest uiteindelijk in het eindspel het hoofd in de schoot leggen. Voor twee plaatsen in de A groep streden Henk van Bemmel tegen Ale Bakker en Jan van Spijker tegen Menno Keizer. Henk wist zijn plek te behouden door een positioneel goed gespeelde partij. Heel anders verliep de partij tussen Menno Keizer en Jan van Spijker. Jan kwam met wit beter uit de opening maar volgde een winstplan dat naar eigen zeggen bij de uitvoering een fata morgana bleek te zijn. Dat nam niet weg dat er nog volop remisekansen waren die hij uiteindelijk niet wist te vinden. Menno won de partij en blijft in groep A.

De overige partijen hadden geen invloed meer op het klassement. Memorabel zijn de remise van Jeppe Teensma tegen Lieuwe Boskma en de remisepartij van de net 90 jaar geworden Derk Holman tegen Kees Duisterwinkel.

laatstespeelavond 2