Ruurd blijft goed volgen.

In de 25e ronde van de interne competitie waar we ons weer op een hoge opkomst konden verheugen, deed Lieuwe Boskma goede zaken. In een vakkundig gespeeld eindspel troefde hij met de zwarte stukken Jan Duisterwinkel af die overigens zeer goed partij bood. Hij liet weer eens zien dat hij als hoogst geplaatste speler van de C-poule niet zomaar op de 9e plaats van de ranglijst staat.

In een spectaculaire partij tegen Henk van Bemmel waar winst en verlies per zet mogelijk was, moest Tom Visser na een enerverend tijdnood duel berusten in remise waar hij gezien het verloop van de partij uiteindelijk goed mee weg kwam. Hij staat nu op de derde plaats maar ziet de afstand op de koploper groter worden.

Het is altijd spijtig als je tegenstander na de partij even heel snel laat zien hoe je minimaal remise had kunnen maken in plaats van te verliezen. Dit overkwam Jan van Spijker tegen Ruurd Kunnen.

Er was ook een hele gelukkige schaker deze avond namelijk Ale Bakker. Zijn tegenstander Cees Hageman overzag in het middenspel “Een mat in twee zetten”, gaf vervolgens een toren weg en moest al snel enigszins gedesillusioneerd opgeven. De één zijn geluk kan de ander zijn pech zijn of omgekeerd. Door deze meevaller blijf Ale met zijn 7e plaats nog altijd de best geplaatste speler van de B-poule.

Theo Wolthekker wist geheel op eigen wijze; dus open lijnen mede verzoorzaakt door zijn tochtige pionnen stelling, de koning van Jeppe Teensma onder grote druk te zetten en uiteindelijk moest Jeppe de vlag strijken.

De grote verassing deze avond was de winst van Arend van der Burgh. Met de zwarte stukken wist hij goed te profiteren van een fout van Dick Dalmolen, een knappe prestatie die Arend een 12e plaats in het klassement oplevert.

Johan Zwanepol wist zijn stellingsvoordeel tegen Peter Slaman na een lange positionele strijd, in winst om te zetten. Jan Willem van der Kouwe vergiste zich in zijn partij tegen Bob van Maanen en gaf zomaar stukken weg. Soms kun je je avond niet hebben. Dit gold ook voor Jannie Russchen die al spoedig na haar snelle verlies tegen Kees Duisterwinkel de gezelligheid van de bar kon opzoeken. En ook Derk Holman greep lelijk mis na zich goed verdedigd te hebben tegen een aanvallend spelende Frits Bosman.

Henk Kouwenberg wist een sterke vrijpion te creeëren en won op knappe wijze van DirkJan Korenhof. En Frans van Doorn kon eindelijk met het nodige geduld tegen Teije Smedinga een betere stelling tot winst voeren.

Tot slot was de partij van Jan Pezij tegen Mark Hoogendijk een uiterst interessant positioneel schouwspel. Lang bleven alle stukken op het bord werden de verwikkelingen steeds gecompliceerder. Tegen 11 uur besloten beide spelers met het zweet op het voorhoofd tot remise.

Het is ons eerste team niet gelukt de laatste plaats van de hoofdklasse A van de NOSBO-competitie te verlaten. In Winschoten werd het tegen Van der Linde een 4½-3½ nederlaag. Van der Linde werd door die uitslag derde en haalde opgelucht adem, want bij een gelijkspel zou het team vierde zijn geworden achter Leek.
De wedstrijd was goed begonnen doordat Henk van Bemmel en Theo Wolthekker snel wonnen. Daarna verloren Jeppe Teensma, Menno Keizer en Jan van Spijker en speelde Lieuwe Boskma remise. Verlies van Ruurd Kunnen bezegelde de overwinning van Van der Linde. Tom Visser won als laatste en bracht de eindstand op 3½-4½.
Een gelijk spel heeft er voor Roden wel degelijk ingezeten. Maar zoals vaker dit seizoen, ging het in het laatste uur mis. Liefst drie keer hebben we met het kleinst mogelijke verschil verloren. Als de eindstand zou worden opgemaakt aan de hand van de bordpunten in plaats van de matchpunten, zouden we ten minste zevende zijn worden.
Er vindt dit seizoen geen degradatie plaats. Het eerste krijgt volgend seizoen dus een herkansing. Een beetje meer zelfverzekerdheid en hardheid in de slotfase kan veel punten opleveren.

Koplopers geven elkaar geen duimbreed toe, sommige achterblijvers gruwen van hun gemiste kansen en andere blijven zich laven aan de schoonheid van het schaakspel.

 

Het was een memorabele avond de eerste april 2019. 13 Partijen, 26 enthousiaste schakers, een jaar record waar Lieuwe bij zijn mededelingen even bij stil stond! De strijd op de borden kon daarna beginnen.

Het is ongemeen spannend aan de kop van het klassement. Wie wordt er kampioen? Wordt het Lieuwe Boskma, Ruurd Kunnen of Tom Visser, of weet Ward Romeijnders aan het eind van het seizoen, wanneer hij misschien weer tijd heeft om te spelen, de eerste plaats alsnog op te eisen?

De race om het clubkampioenschap is in de 24e ronde onverminderd doorgegaan. Evenals in de 23e ronde wonnen de drie koplopers, waardoor de stand ongewijzigd is gebleven. Lieuwe Boskma staat eerste met een kleine voorsprong op Ruurd Kunnen die weer iets voorstaat op Tom Visser. De rest van het veld volgt op ruime achterstand.

Lieuwe was tegen Henk van Bemmel slecht uit de opening gekomen. Henk dacht zelfs gewonnen te staan en sloeg daarom een remiseaanbod van Lieuwe af. Dat had hij beter niet kunnen doen, want Lieuwe nam het initiatief over en brak even later zegevierend door de verdediging van Henk heen. Ruurd had toen al gewonnen. Tegen Theo Wolthekker had hij een riskante variant gekozen die Theo volop gelegenheid tot een aanval gaf. Dat liet deze niet aan zich voorbijgaan. Ruurd hield zijn verdediging echter goed gesloten en sloeg met een effectieve centrumactie terug. Tom won van Ale die weliswaar een pion voor was komen te staan, maar weinig kon ondernemen. Een klein foutje was genoeg voor Tom om het volle punt binnen te halen.

Door deze nederlaag is Ale in de B-groep naar de tweede plaats gezakt, achter de niet-spelende Jan van Spijker. Jeppe Teensma staat derde door een zwaar bevochte winst op Jan Pezij die zich in het eindspel een kwaliteit liet afsnoepen. Bij de C-spelers heeft Jan Duisterwinkel zijn leidende positie versterkt. Zeer verrassend versloeg hij Dick Dalmolen die toen hij zijn aanval moest verzilveren het verkeerde stuk aanraakte. En aanraken is zetten, ook al is het een verliezende zet. Jan is nu opgeklommen naar de 7e plaats in het klassement, een knappe prestatie.

Peter Slaman verweerde zich taai tegen Arnold Meijster. Hij worstelde zich, ondanks enige kleine onnauwkeurigheden, door een zeer goed gespeelde opening van Arnold heen. Arnold durfde een zijns inziens winnende variant niet aan waar hij notabene een half uur bedenktijd in had gestoken. Zijn koningsaanval liep vast en zijn dame stond ingesloten en zou een prooi voor een vijandige toren worden. Met deze sombere vooruitzichten gaf Arnold zomaar op. In de analyse maakte Peter duidelijk dat Arnold met twee ver opgerukte verbonden pionnen toch nog behoorlijk tegenspel kon bieden. Arnold bleef, toen Peter al naar huis was, achter met de stelling op het bord waar hij zijn winnende zet zou hebben gemist. Diverse schakers werden geraadpleegd en uiteindelijk wist Lieuwe aan te tonen dat de gemiste voortzetting toch niet winnend was. Misschien spreken Fritz of Stockfish hier het verlossende woord. En over Fritz gesproken. Frans van Doorn werd het slachtoffer van een ontketende Frits Bosman die met dodelijke precisie binnen 17 zetten Frans van het bord mepte. Niks gemiste kans, gewoon overklast.

Op de gang tref ik wel eens een collega schaker aan bij wie ik probeer te peilen hoe zijn positie op het bord zichtbaar is aan zijn blik. Zo trof ik een zorgelijk kijkende Arend aan, althans zo was mijn interpetatie. Deze werd bevestigd door zijn woorden: “Ik sta niet lekker”. Toen ik ging kijken zag ik een uiterst gecompliceerde stelling waarvan ik vond dat zijn tegenstander Mark Hoogendijk wat beter stond. Beide besloten al spoedig tot remise om de afschuw van een blunder niet te hoeven ervaren. Verder eindigden er nog twee partijen in remise namelijk die van Derk Holman tegen DirkJan Korenhof en Jan Willen van der Kouwe tegen Tije Smedinga in een mijns inziens gewonnen stelling voor JanWillem. Hij gaf als reden aan dat hij op low energy stand stond.

En Jannie dan. Altijd weer op avontuur verloor ze nu onnodig materiaal tegen Arnout Wegeriff die daarna de partij bekwaam afrondde. Zij was ongeveer gelijktijdig het slachtoffer van opportunisme als Theo Wolthekker zodat beide besloten nog wat partijtjes te spelen. Hierbij ontsluierde Theo op zeer elegante wijze een aantal mysteries van pionoffers en open lijnen. Voor hen die van de schoonheid van dit spel houden is verliezen immers niet erg.

De interne competitie nadert de beslissende fase en het lijkt er voorlopig op dat de strijd om het kampioenschap gaat tussen Lieuwe Boskma, Ruurd Kunnen en Tom Visser. Alle drie wonnen in de 27e ronde. Lieuwe verspeelde in de opening tegen Ale Bakker liefst twee pionnen. Hij kon de druk op de stelling van Ale echter opvoeren en dat had uiteindelijk succes. Tom versloeg Jeppe Teensma in een regelmatige partij. Ruurd en Johan Zwanepol lieten het op een tijdnoodduel aankomen. Ruurd stond een pion voor, liet in een onbewaakt ogenblik een paard ongedekt staan, Johan profiteerde niet en werd toen uitgetikt. Ondanks zijn nederlaag tegen Lieuwe blijft Ale eerste bij de B-spelers. Arend van der Burgh viel in deze groep terug door een verrassende nederlaag tegen Teije Smedinga. Ook Mark Hoogendijk moest afhaken. Hij was niet opgewassen tegen Henk van Bemmel. Jan Duisterwinkel blijft de lijstaanvoerder in de C-klasse, maar Peter Slaman zit hem op de hielen. Hij versloeg Kees Duisterwinkel. Ook Cees Hageman is nog niet uitgeschakeld na winst op Arnout Wegerif en hetzelfde kan gezegd worden van Jan Pezij die ten koste van Henk Kouwenberg weer een stapje omhoog heeft gezet. Luuk Haze is na vele jaren weer aan het schaken geslagen. Hij trof het niet tegen Bob van Maanen die nog een maatje te groot was. Jan Willem van der Kouwe en Jannie Russchen speelden een spannende partij, die door Jan Willem werd gewonnen.

Nadat het eerste thuis tegen Sissa met 1-7 ten onder ging, waarbij ik op het derde mocht invallen, speelden Arnold en ik afgelopen vrijdag al onze uitwedstrijd vooruit tegen Sissa 3. Omdat de Sissanen hun speellocatie in het Denksportcentrum slechts afhuren op de wedstrijdavond zelf, kwam mijn verzoek enigszins ongelegen. Waarop ik aanbood om de wedstrijd aan twee borden bij mij thuis op de 20e verdieping in de Tasmantoren te spelen, niet meer dan 500 meter van het DSC Jannes van der Wal gelegen. 

Aan de locatie heeft het niet gelegen dat we beiden onze match verloren. Ikzelf liep al snel continu achter de feiten aan omdat ik niet goed thuis ben in de variant van de Siciliaan die mijn tegenstander Writser Cleveringa op het bord zette. (Hij had de maandag ervoor aan bord 8 tegen Tom Visser als enige een punt aan Roden 1 moeten afstaan. ) Uiteindelijk wist ik het materieel nog gelijk te houden maar met maar liefst 2 dubbelpionnen duurde het niet lang voor de zwarte koning als een echte Pacman alles zou opsnoepen. Tijd om op te geven. 

Arnold had ( blijkt uit de analyse) een stelling bereikt waarin hij zelfs een tweede pion zou kunnen vóórkomen maar maakte een foute berekening en verloor tot zijn ontzetting zelfs zijn pluspion. In een complexe stelling met dame, toren en twee paarden elk, leek Arnold er goed uit te komen totdat een briljante paardzet van zwart een niet te vermijden verlies inluidde. Jammer, want zoals gezegd had er meer in gezeten.

Het is aan overige 4 van ons team om de stand weer recht trekken, dus zet hem op!

 

Roden 1 - Sissa 1 1-7. De nederlaag was ingecalculeerd, want Sissa steekt in de hoofdklasse A van de NOSBO-competitie met kop en schouders boven de rest uit. Uit de eerste 5 ronden had het 36½ punt behaald, wat afgerond neer komt op een score van 7-1. Twee keer hadden ze met 8-0 gewonnen. Dat wilden wij in elk geval niet laten gebeuren en daarom hadden we gekozen voor een tactische opstelling. Tom Visser die gewoonlijk op bord 4 speelt, zat voor deze ene keer op bord 8. En dat heeft gewerkt, want juist hij scoorde het enige Roder punt.
Hoe overtuigend de overwinning van Sissa ook lijkt, hij was geflatteerd. Wij hadden eigenlijk recht op een punt meer. In het beruchte laatste speeluur ging het echter tragisch mis bij Jeppe Teensma en Lieuwe Boskma. Jeppe had zich ingegraven tegen een tegenstander met bijna 500 ratingpunten meer en het was niet te zien hoe die de vesting van onze man kon breken. Totdat Jeppe plotseling, zonder aanwijsbare oorzaak, een belangrijke pion weggaf. Hoe kan zoiets gebeuren? Je denkt dat je een grootse prestatie gaat neerzetten, het kan haast niet meer misgaan, als je maar niet blundert en dan doe je het toch. Voer voor psychologen. In de nabespreking van de wedstrijd tegen Staunton had Lieuwe al geconcludeerd dat verlies voor een deel tussen de oren zit. Na deze bok was er voor Jeppe geen houden meer aan. Maar wat Lieuwe overkwam was zo mogelijk nog tragischer. Hij had in een dynamische partij steeds het evenwicht bewaard, stond zelfs iets beter, maar deed toen een koningszet waardoor hij in één zet mat kon worden gezet. Zelfmat noemen wij dat heel plastisch, of grafzet.
Jan van Spijker had de twijfelachtige eer te mogen invallen voor Ward Romeijnders. Hij speelde lang niet slecht en misschien heeft er meer ingezeten. In een Spanjaard leek hij goed stand te houden, maar heel langzaam kwamen er scheurtjes in het bouwwerk. Dat werden scheuren en gaten waardoor de tegenstander de stelling kon binnendringen met fatale gevolgen. Het verhaal van Henk van Bemmel lijkt wel wat op dat van Jan. Ook zijn partij leek lange tijd gelijk op te gaan, maar halverwege de avond kantelde hij in ons nadeel. Hoe het Menno is vergaan weet ik niet, maar het feit dat hij al gauw was vertrokken spreekt boekdelen. Zelf kreeg ik een onbekende, obscure zijvariant van de Caro Kan voorgeschoteld, die echter levensgevaarlijk bleek. Mijn loper f8 kon er niet meer uit, waardoor ook de toren op h8 was ingesloten. Het lukte om de dames te ruilen, maar helaas nam ik met het verkeerde stuk terug. Achteraf gezien was de juiste zet niet zo moeilijk, maar tijdens de partij heb ik er niet eens aan gedacht. Ook hier zat ‘t ‘m kennelijk tussen de oren (of juist niet) - zonder overtuiging gespeeld. Zoals het ging drongen de vijandelijke torens op de 7e rij binnen met de bekende gevolgen. Theo Wolthekker was het eerst klaar. Hij had een vorkje over het hoofd gezien.
Gelukkig hadden we bord 8 nog. Tom liet zich door al dit leed niet van de wijs brengen. Vanwege de tactische opstelling voelde hij een extra verantwoordelijkheid op zijn schouders drukken. De spanning steeg verder toen zijn tegenstander in een slechte stelling met nog maar weinig bedenktijd enorm handig bleek te kunnen opereren en de grootste dreigingen wist te keren. Tom had echter meerdere troeven in handen die hij bekwaam uitspeelde.

In de interne competitie ging het er wat rustiger aan toe. Aan de kop van het klassement veranderde er niets maar in de C-groep deed Jan Duisterwinkel goede zaken door Jan Pezij op waarde te kloppen. Hierdoor heeft hij de eerste plek in C-poule heroverd.
Met een voor hem bekende en goed bestudeerde opening was Arnold Meijster helemaal in zijn element tegen Dick Dalmolen. Arnold won een pion maar kwam net te kort voor de winst. Na een openingsfout van Arnout Wegerif leek Arend van der Burgh op de winst af te stevenen. Hij moest echter alle zeilen bij zetten om een gevaarlijke aanval van Arnout af te slaan. Dit deed Arend met verve en won na zware strijd de partij.
Kees Duisterwinkel profiteerde van zijn voordeel dat hij in de opening tegen Dirk-Jan Korenhof had opgebouwd en aan het bord van Frans van Doorn en Jan Willem van der Kouwe was te zien dat een aanval door het centrum soms heel gevaarlijk kan zijn en in dit geval winnend voor Frans.
Een hele curieuze stelling bracht Cees Hageman tegen Tije Smedinga op het bord. Drie stukken van Cees waren tot diep in de verdediging van Tije door gedrongen. Dat moest een keer succes hebben ondanks dat Tije zich taai verdedigde. Cees werd uiteindelijk beloond voor zijn gedurfd aanvallende spel. Onze nestor, Derk Holman kon het deze ronde niet bolwerken tegen Henk Kouwenberg die wel zijn uiterste best moest doen de partij naar zijn hand te zetten.