Geen goud voor Roden 1 in eerste ronde NOSBO. (Misschien wat peper?)

 

We hebben in de eerste ronde van de NOSBO-competitie een gevoelige nederlaag geleden tegen het eerste team van de Groninger Combinatie. Dat de Groningers sterker waren, was vooraf bekend. De punten moeten we scoren tegen andere teams maar een 6½-1½ nederlaag is niet best. Wij mikken op handhaving in de hoofdklasse, het liefst een vijfde of zesde plaats.

Roden heeft met het Scheepstra-schooltje een van de mooiste speelgelegenheden van de hele NOSBO. Een van onze gasten vertrouwde mij toe dat hij graag in de sfeervolle zaal van het Trefpunt had gespeeld. Maar het gezellige soms luide geroezemoes aan de bar nadat er een paar partijen zijn afgelopen, zou de bloedserieuze NOSBO-strijders zeker storen. Dus speelde onze wedstrijd zich af in de klaslokalen achter in het gebouw.  Maar …. de inrichting van de lokalen maakt het niet mogelijk om de wedstrijd in één ruimte te doen plaatsvinden. Vier borden staan in het ene lokaal en vier aan de overkant van de gang in het andere. Heel bijzonder. Niemand klaagt er over, maar er is een klein nadeel: je gaat minder gauw kijken naar de borden in het andere lokaal omdat je dan je eigen bord en de klok uit het oog verliest. En stel je voor dat je tegenstander een zet doet terwijl jij ergens anders bent! De gang tussen de lokalen is dus een barrière.

Het verloop van de wedstrijd was helaas niet iets dat je voor geen goud had willen missen. Tom Visser struikelde over het Koningsgambiet dat zijn tegenstander hem voorschotelde. Zoiets overkomt iedereen wel eens. Hans Ree heeft ooit in acht zetten van Petrosjan verloren en persoonlijk ben ik in nog minder zetten de boot ingegaan tegen Ada van der Giessen, voormalig Nederlands dameskampioen. Ondertussen was aan de andere kant van de gang Theo Wolthekker de weg in het Siciliaans kwijtgeraakt. Was het onderschatting? Hij speelde tegen Jaap Ham, Jacques Jambon, een kleurrijk persoon die met zijn bijzondere verschijning de tegenstander nog wel eens in de luren weet te leggen. Het Siciliaans hoef je hem niet meer te leren. Hoe in dat lokaal Dick Dalmolen en Peter Slaman hebben gespeeld, is mij ontgaan. Toen ik een kijkje kwam nemen was het doek voor beiden al gevallen. Lieuwe Boskma zat nog te spelen. Hij klaagde over een saaie, gelijkstaande stelling en dat hij misschien wel remise zou aanbieden. 

In mijn lokaal zat Ward Romeijnders te ploeteren na een mislukte opening. Hij had een half jaar niet geschaakt en moest er weer even inkomen. Ook dit was een Siciliaanse partij, maar anders dan bij Theo. Het was een variant die Carlsen en Caruana vorig jaar in hun WK-match hebben gespeeld. Dat wist Ward nog, maar in tegenstelling tot zijn tegenstander was hij al snel de standaard zetten vergeten. Gelukkig leek Johan Zwanepol met zijn degelijke stijl in het voordeel te komen. Hij had meer ruimte en een sterk paard. Over mijn eigen partij was ik toen nog tevreden. Met een kleine combinatie had ik een pion gewonnen en mijn stelling was beter. Deze vreugde was echter van korte duur. In de spanning die was ontstaan doordat mijn tegenstander een tot mislukken gedoemd wanhoopsoffensief was begonnen, ontsnapte mij een geweldige grafzet die een volle toren en de partij kostte. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij beiden enkele zetten eerder een combinatietje hadden gemist die mij een stuk zou hebben gekost. Een slechte partij dus. Lieuwe bleek inmiddels te hebben gewonnen. Een eindspel van een goede loper tegen een slecht paard, of andersom, maar in elk geval glunderde hij tevreden. Een puike prestatie. Het duurde nog even totdat de laatste partijen waren afgelopen. Johan kon zijn voordeel niet in winst omzetten, remise. Daarmee was de koek op. Ward kwam zijn problemen niet te boven, hoewel hij door een foutje van zijn tegenstander nog kleine tegenkansen had gekregen.

Einduitslag 6½-1½. Op 11 november wacht weer een sterke tegenstander, ESG.

 

In de zesde ronde van onze interne competitie verschalkte Olaus Diebrink met zwart Jan Duisterwinkel. Hierdoor bleef Olaus de met zijn vierde plek de best scorende B speler maar hij wordt op de huid gezeten door de steeds sterker schakende Peter Slaman.

Aan de top van het klassement veranderde niets aangezien de nummers 1,2 en 3 aantraden tegen de Groninger Combinatie. Dick Dalmolen blijft dus de ranglijst aanvoeren gevolgd door Tom Visser en Ruurd Kunnen.

Jan Pezij had een bye vanwege het oneven aantal spelers. Hij staat met een straatlengte voorsprong op de negende plaats als beste C-speler. We moeten 11 plaatsen in de ranglijst zakken om Frits Bosman als tweede in de C-poule tegen te komen. Hij kwam op voorstel van Arnout Wegerif remise overeen nadat hij in een gewonnen stelling een toren weg gaf door een gedekte pion te slaan.

In de opening kwam DirkJan Korenhof tegen Henk Kouwenberg al snel met een vol stuk minder in een slechte stelling terecht en Henk maakte de klus voortvarend af. Hierdoor steeg hij naar de 15e plaats op de ranglijst.

Frans van Doorn had het advies van Theo Wolthekker uit de vorige ronde ter harte genomen. Onder het mom van: “Hier is de peper” overrompelde hij in een pittige partij Leen van der Heide.

Henk van  Bemmel is weer op het goede pad. Hij won, weliswaar met de nodige moeite en wat geluk, van Derk Holman maar blijft nochtans als gerenommeerd A-speler met zijn negentiende plaats in het klassement onder zijn kunnen presteren.

De partij tussen Arnold Meister en Ale Bakker eindigde na een gelijk opgaande strijd in remise evenals die tussen Mark Hoogendijk en de weer wat op dreef komende Arend van der Burgh. Jan van Spijker overrompelde Teije Smedinga en zij konden als eerste van een lange en gezellige nazit aan de bar profiteren onder het genoegen van de net gekochte verse en pittige borrelnootjes.

 



“Wil jij koffie?” “Nee dank je, ik heb liever thee”. Zulke gesprekjes hoor je regelmatig aan het begin van de ronde. Het gaat dan over smaak, soms over de maag of over nachtrust, maar zelden over de partij die komen gaat. Terwijl koffie toch een van de weinige bewezen prestatiebevorderende middelen voor schakers is.
Na zijn opzienbarende overwinning op Lieuwe Boskma stond Dick Dalmolen in de 5e ronde een nieuwe vuurproef te wachten. De klassementleider moest het met zwart opnemen tegen Tom Visser. De inzet van de partij was de eerste plaats op de ranglijst. Beide spelers zijn in vorm en nog ongeslagen. Beiden hebben al een fraaie scalp veroverd. Het werd remise. Tom leek met voordeel uit de opening te zijn gekomen, maar Dick loste het probleem van de slechte loper kundig op waarna een puntendeling het logische resultaat was.
Ruurd Kunnen is opgeklommen naar de derde plaats. Dat ging ten koste van de geheel van slag zijnde Lieuwe Boskma. Olaus Diebrink die met het tweede in Delfzijl speelde, blijft vierde, maar hij wordt op de huid gezeten door Peter Slaman. Peter versloeg niemand minder dan Johan Zwanepol. Dat was een trage, gesloten partij waarin een positionele misser voor Johan het begin van het einde inluidde. Olaus en Peter zijn nu ook de best geklasseerde B-spelers. Zij worden op korte afstand gevolgd door Kees Duisterwinkel, die te sterk was voor Bob van Maanen. Met een zevende plaats heeft Kees een opvallend goede seizoenstart. Johan is afgezakt naar plaats acht. Het is opvallend hoeveel A-spelers achterblijven op de ranglijst. Arnold Meijster, Theo Wolthekker en Ale Bakker staan buiten de toptien, terwijl Henk van Bemmel 28-ste staat.
In de C-groep blijft Jan Pezij het prima doen. Na remise tegen Cees Hageman bezet hij de negende plaats en is hij nog steeds de hoogst geklasseerde C-speler. Hij heeft een ruime voorsprong op Bob.
Theo heeft een sprongetje gemaakt van de 16e naar de 13e plaats door een mooie aanvalsoverwinning op Frans van Doorn. Hij vond dat zijn tegenstander te timide had gespeeld: “Jij moet er meer peper in stoppen”. Frans suggereerde een geschikte plaats voor dit stimulerende middel, maar anders dan je misschien zou verwachten, ging Theo daar niet op in. Hij liet het bij zijn constatering dat meer peper het spel van Frans zal verbeteren. Met angst en beven wachten we de gevolgen van dit advies af.

Over modeverschijnselen gesproken, waar hoor je deze term tegenwoordig niet. Wie krijgt niet de handen op elkaar wanneer hij of zij, al of niet op verzoek, deze veilige toestand waarin de dingen vertrouwd voelen verlaat om iets nieuws te scheppen. Welke schaker geniet niet van een openings nieuwtje of een verrassingsaanval. Ja, als je degene bent die de verrassing op het bord brengt zit je rustig. Ben je echter degene die er door wordt overvallen dan wordt je rust verstoord en is er van comfort even geen sprake. Je moet aan de bak, iets nieuws bedenken. Niets is bevredigender als dat lukt en je aan de verrassing het hoofd kunt bieden. Helaas is dat niet altijd aan iedereen voorbehouden. 

Je zou toch, zoals Lieuwe Boskma, een goed voorbereide Scandinavische Opening spelen en binnen 10 zetten verrast worden door een totaal nieuwe zet van je tegenstander, in dit geval Dick Dalmolen. Ja dan is een fout snel gemaakt en verlies je een partij. 

Dat het ook de andere kant op kan gaan liet Jan Duisterwinkel zien tegen Arnout Wegerif. Jan had een goede opening gespeeld stond beter maar raakte door een onverwachte zet van Arnout uit zijn comfortzone. Hij verloor twee pionnen en moest de rug rechten om niet te verliezen. Dat lukte met enkele  zeer originele en creatieve zetten. Hij nam weer het initiatief en speelde comfortabel naar de winst. 

Tom Visser kwam in prettig eindspel terecht tegen Arnold Meijster en won. Johan Zwanepol blijft goed volgen. Theo Wolthekker meende met opportunistisch spel op zijn gemak een stuk te winnen, maar dat bezorgde hem meer ellende dan plezier. Johan liet zich niet van zijn stuk brengen en Theo moest uiteindelijk een toren teruggeven om niet onmiddellijk te verliezen. Hij hield een slechte stelling over en Johan maakte het toen efficiënt uit. Ook Ruurd Kunnen en Peter Slaman hebben een paar plaatsen gewonnen. Zij versloegen achtereenvolgens Frans van Doorn en Jan van Spijker. Tegen Ruurd dacht Frans met de witte stukken een succesvolle koningsaanval op te zetten maar Ruurd liet met goed verdedigend spel zien dat hij beter had gerekend dan Frans. 

Olaus Diebrink heeft zich zonder te spelen op de vierde plaats gehandhaafd maar voelt de hete adem van Peter in zijn nek. Jan Pezij speelde verdienstelijk remise tegen een tevreden Kees Duisterwinkel waardoor hij zijn eerste plaats bij de C-spelers behield. Tegen Dirkjan Korenhof stond Bob van Maanen na de opening een stuk voor.  DirkJan zei halverwege de partij zich niet “senang” oftewel oncomfortabel te voelen met zijn stelling. Met kunst en vliegwerk sleepte hij toch een knappe remise uit het vuur. 

In het stiltelokaal achter in de Scheepstraschool trakteerde Cees Hageman Jeppe Teensma op een  verliespartij terwijl Ale Bakker zat te zwoegen om de eerste, vooruit te spelen externe partij van het seizoen tegen DAC 1 tot een goed einde te brengen. Helaas lukte dit niet. 

Tegen Mark Hoogendijk liet Henk Kouwenberg zien dat hij op dreef raakt. Hij won overtuigend. 

Henk van Bemmel heeft voor het eerst dit seizoen het comfortabele gevoel van het winnen mogen proeven. Daar heeft hij tegen Jannie Russchen hard voor moeten werken. 

Tien winstpartijen achter elkaar, maar nu is de zegereeks van Lieuwe Boskma afgebroken. Tom Visser hield onze clubkampioen in de derde ronde van de interne competitie zonder grote problemen op remise. Na afloop ging de discussie vooral over de opening, het Grünfeld-Indisch. Misschien de nieuwe mode? Vorige week heeft Tom ermee gewonnen van Ruurd Kunnen en Lieuwe had hem ook al eens tegen Ruurd op het bord gehad. Onder de topgrootmeesters is “de Grünfeld” tegenwoordig razend populair en de kans bestaat dat sterke spelers van Sissa, Staunton en Groninger Combinatie hem in de NOSBO-competitie spelen. Voor ons bevat deze opening nog veel geheimen. Aan de studie dus?
Lieuwe blijft de ranglijst aanvoeren en Tom is derde. Tussen hen in staat Dick Dalmolen. Vorig seizoen leek Dick een beetje weg te zakken, hoewel hij in de eindrangschikking toch nog achtste is geworden. Nu gaat het weer als vanouds. Hij won in een wisselvallige partij overtuigend van Frans van Doorn.
Olaus Diebrink staat op de vierde plaats met een vergelijkbaar verhaal als Dick. Vorig seizoen weinig gespeeld, maar met 2½ uit 5 een van betere spelers van Roden 2. Olaus won snel en gemakkelijk van Ale Bakker en is Frans opgevolgd als hoogst geklasseerde B-speler. Jan Pezij versterkte zijn leidende positie in de C-groep door het volle punt tegen Dirkjan Korenhof binnen te halen. Arnout Wegerif deed goede zaken met winst op Teije Smedinga.
Ook Kees Duisterwinkel had een goede avond. Hij speelde een sterke partij tegen Henk Kouwenberg en is zijn broer op de ranglijst voorbij gegaan. Jan ging ten onder in de koningsaanval die Ruurd tegen hem had ontketend. Daar waren een paar stukoffers aan te pas gekomen, wat een mooi vuurwerk had opgeleverd, aldus de gebroeders na afloop.
Cees Hageman kon zijn overwinning op Henk van Bemmel van een week eerder geen vervolg geven. Hij verloor van Johan Zwanepol die de achtervolging op de klassementsleiders heeft ingezet.
Peter Slaman en Jeppe Teensma speelden remise, evenals Bob van Maanen en Mark Hoogendijk. Arend van der Burgh toonde tegen Jannie Russchen zijn meest hoffelijke kanten en won vervolgens de partij. Zo gaat dat nou eenmaal. Altijd vriendelijk en gezellig, maar onverbiddelijk als het erop aan komt.

Te Mooi.

 

Er zijn in een schaakwedstrijd van die momenten die ontroeren en tot vreugde stemmen.

Zo'n moment deed zich voor tijdens de 2e ronde in de partij tussen Mark Hoogendijk en Dick Dalmolen. Zij speelden een boeiende gelijk opgaande partij en Mark stelde remise voor. “Dit is toch veel te mooi om nu te stoppen” was het antwoord van Dick en hij speelde, gedreven door de liefde voor het spel, gepassioneerd verder. En zoals we weten: liefde overwint alles, en dat was ook deze keer het geval. Na enkele zetten had Dick zijn tegenstander elegant en met toewijding in een hopeloze positie gemanoeuvreerd. Een goede combinatie van liefde voor het spel en nuchtere zakelijkheid zagen we bij Lieuwe Boskma en Johan Zwanepol. Lieuwe had met de witte stukken een voordelig eindspel bereikt maar winst was nog lang niet zeker. Toen de clubkampioen schijnbaar besluiteloos met zijn loper heen en weer ging, bood Johan remise aan. Liever een lelijk half puntje dan een mooie nul. Lieuwe ging even verzitten en zei vriendelijk maar vastberaden: “Ik speel nog even verder”. Vanzelfsprekend deed hij dat net zoals Dick uit liefde voor het spel, want ook deze stelling was te mooi om ermee te stoppen. Maar hij deed het ook, keihard materialistisch, om te winnen. En zo geschiedde. Lieuwe heeft zich stevig aan de kop van het klassement genesteld. Hij wordt gevolgd door Tom Visser die in een logische en voor hem makkelijk te spelen partij Ruurd Kunnen versloeg, en Dick Dalmolen. Door zijn overwinning op Frits Bosman is Frans van Doorn met een 5e plaats de beste B-speler. Jan Pezij die deze ronde niet speelde, voert het klassement aan van de C spelers. Cees Hageman tekende voor de meest opzienbarende uitslag van de avond. Hij won van eerste teamspeler Henk van Bemmel.

Arnout Wegerif speelde de eerste 20 zetten met wit een uitstekende partij tegen Peter Slaman en kwam wat beter te staan. Maar de ervaring en het geduld van Peter gaf de doorslag. Hij profiteerde van enkele mindere zetten van Arnout en won de partij.

Arend van der Burgh mag als onze nieuwe voorzitter precies weten welke weg onze club gaat bewandelen, op het bord is hij tot nu toe het spoor wat bijster. Henk Kouwenberg profiteerde hiervan. Met dynamisch spel wist Kees Duisterwinkel Jan Willem van der Kouwe te verslaan en broer Jan hield het tegen Jan van Spijker remise.

Met de focus op de wedstrijd van het Nederlands voetbalelftal tegen Estland voor plaatsing voor het Europees kampioenschap, besloten Olaus Diebrink en Arnold Meijster al snel tot remise om deze wedstrijd te kunnen volgen.

Aan het eind van de avond bleven we zitten met één vraag. Voor de zomervakantie heeft Lieuwe acht winstpartijen op rij gescoord en daar zijn nu alweer twee bijgekomen. Waarschijnlijk een record, en waar houdt dat op? Wie heeft er zoveel liefde voor het schaakspel dat hij Lieuwe Boskma kan verslaan? Mogelijk geeft een verlichte tegenstrever in één van de volgende ronden daar antwoord op.


 

Het was voor de 25 aanwezige schakers van onze club weer even wennen aan het begin van het seizoen. Vragen zijn er zoals: “Heb jij nog gespeeld, deze zomer?” Meestal was het antwoord iets in de trant van: “Nee, ik heb geen stuk aangeraakt.” Sommigen hebben een schaaktoernooi op internet gevolgd en een enkeling had aan een toernooi meegedaan. Maar de grote vraag voor iedereen was wie wel al in vorm was en wie niet. Maar ook praktische zaken zoals: Hoe stel ik de klok ook al weer in, zijn er nog notatieboekjes en is onze proviand wel adequaat aangevuld? Enige uit angst geboren overwegingen waren ook te beluisteren zoals: “Ik moet niet meteen winnen want anders krijg ik de volgende keer een hele sterke tegenstander en verlies ik misschien”. Of wat positiever: “Ik ga toch gewoon bij Ger en Ruurd in de leer”. Kortom, weer genoeg overwegingen voor spannende partijen met soms verrassende en emotionele ontknopingen.

Neem nu de partij tussen Theo Wolthekker en Henk van Bemmel. Als je na een half uur een stuk weggeeft en een totaal verraste Theo zegt dat hij dacht dat met het ouder worden dingen gewoonlijk niet meer zo vlug zouden gaan, dan is de vrolijke toon voor de avond wel gezet. Zo snel als Theo en de ongelukkige Henk overgingen tot enkele vriendschappelijk partijtjes, zo lang zat onze clubkampioen Lieuwe B20190902 ronde 1oskma te zwoegen tegen een zich uitstekend verwerende Peter Slaman. Peter toonde nog eens duidelijk waarom hij met overmacht is gepromoveerd van de C-groep naar de B-groep en eigenlijk in de A groep thuis hoort. Hij had, zo bleek uit de analyse na de partij, zo'n tien zetten voor hij opgaf een winstvariant gemist en dat terwijl hij 10 minuten meer tijd op de klok had dan Lieuwe.
Met de vorm van Olaus Diebrink, die de laatste jaren nauwelijks tijd had om partijen te spelen, zat het wel goed. Hij hield Tom Visser keurig op remise. 
Johan Zwanepol had in het Nazomertoernooi in Assen aan zijn vorm gewerkt, en daarvan werd onze nieuwe voorzitter Arend van der Burgh het slachtoffer. Een (te) vroeg vooruitgeschoven dame van Arend stond met tempoverlies enige zetten later weer op haar uitgangspositie geparkeerd en het strategisch overwicht dat Johan mede daardoor kon opbouwen rondde hij bekwaam af.
Arnold Meijster durfde met de witte stukken tegen Bob van Maanen een loperoffer op f7 aan dat correct bleek te zijn. Ze waren toen snel klaar. Na afloop legde Arnold zijn tegenstander opgewekt uit hoe hij beter had kunnen spelen. Bob luisterde aandachtig toe en mogelijk gaat hij met deze les zijn voordeel doen. Maar nu vertrok hij met een nul op zak snel naar huis.

Kees Duisterwinkel en Dick Dalmolen gaven een demonstratie van hoe ingewikkeld schaakpartijen wel kunnen worden. Dick rekende echter beter dan Kees en won na zware strijd. Jan Duisterwinkel bracht het er beter van af tegen Jeppe Teensma die met de witte stukken tevreden kon zijn met remise. Datzelfde gold ook voor DirkJan Korenhof die tegen Cees Hageman een wisselvallige partij speelde waar de kansen voortdurend wisselden. In een betere stelling nam Cees genoegen met remise.
Ook Arnout Wegerif was in vorm. Met de zwarte stukken verzuimde hij aan het eind van zijn partij Jan Pezij een nederlaag te bezorgen door wat te voorzichtig spel. Het werd voor Arnout een plusremise met de smaak naar meer.
Van Ale Bakker straalde eveneens de vrolijkheid af toen hij Henk Kouwenberg tot opgave dwong. Bij sommige verliezers was enige teleurstelling te bespeuren. Echter niet bij Derk Holman. Die had zich inventief verdedigd tegen Ruurd Kunnen, maar toen de vermoeidheid toesloeg kon hij het nadeel dat hij in de opening had opgelopen toch niet repareren. En ook niet bij Jannie Russchen die eigenlijk best tevreden was dat zij het Frans van Doorn zo lastig had gemaakt.
Vier partijen eindigden in remise. Niet verliezen is een goed begin.